* Opinión sobre a apertura de comedores escolares no verán, expresada no debate Sexta Feira, ao que Anova do sur lucense acode os venres en Cadena Ser Monforte. Intervención de Paula Vázquez Verao.
O
ano pasado, xa AGE presentara unha iniciativa instando á Xunta de
Galicia á elaboración dun estudo para detectar as necesidades en
materia nutricional do alumnado galego e establecer un protocolo de
colaboración específico coas administracións locais, proposta que
foi rexeitada de xeito continuado polo grupo do PPdeG.
Durante
este ano, AGE volveu denunciar a situación de menores en risco de
pobreza, sempre coa insensiblidade do grupo popular. Houbo que
esperar ao último pleno, celebrado o 10 e 11 de xuño, para que os
populares asumisen o grave problema e a necesidade de actuar.
A
iniciativa de apertura de comedores escolares plantéxase como medio
de facerlle fronte á situación de fame de nenos e nenas galegas. A
resultadas desta proposta de AGE, aprobouse por unanimidade que:
"O
Parlamento de Galicia insta á Xunta de Galicia a levar a cabo as
medidas necesarias para evitar que ningún neno ou nena careza de
alimentación ou sustento necesario por estar en situación de
vulnerabilidade, poñéndose en marcha convenios cos concellos
interesados, podéndose usar as instalacións dos centros educativos
en colaboración cos servizos públicos de benestar".
Este
acordo, de primeiras, supón recoñecer unha realidade
que o PP non quería admitir: hai nenos e nenas en Galiza que pasan
fame e que só tiñan garantida unha boa comida no comedor
escolar.
Iso
si, dende Anova do sur de Lugo consideramos que a apertura de
comedores escolares no verán é unha medida insuficiente: a
realidade é que as familias desas nenas e nenos tamén pasan
necesidade. Pasa fame toda a familia, non só as nenas e nenos; e todo o día,
non só á hora de xantar. É unha medida “parche” e non pensa de
xeito global como solucionar o problema da pobreza en Galiza.
Non
é admisible é a falta de reacción do PP, que aínda non fixo nada
por poñer a andar un programa de atención global á infancia en
risco de pobreza.
O
Colexo Oficial de Traballo Social de Galicia advirte que oque hai que facer é aumentar a partida de Axudas parasituacións de Emerxencia Social (AES) e taménas partidas orzamentarias municipais para axudasde emerxencia, que permiten
ás familias necesitadas
atender ás necesidades básicas.
O Colexo de Traballo Social
advirte, ademais, que “estas
axudas deben ser reais, efectivas e rápidas” e que non se demoren
na súa tramitación e adxudicación, porque, avisan, “a situación
en moitos casos é límite”.
En cambio, a realidade é outra:
lembremos que o goberno da Xunta de Galiza deixou
o ano pasado sen executar o 42% do orzamento
destinado a estas axudas de emerxencia e o 36% da
partida de ‘Axudas e subvencións de servicios sociais’.
Lembremos tamén o retraso de meses que se produce na tramitación
e abono da RISGA, Renda de Integración Social de Galicia,
deixando ás persoas que a precisan sen ningún tipo de ingreso
durante moito tempo. O
gasto nas partidas sociais do orzamento da Xunta, dende que chegou
Feijóo, reduciuse ano a ano, mentras aumentou o gasto destinado ao
pago da débeda.
Non
debería existir o estigma da pobreza, non ter cartos non debería
ser motivo de burla nunha sociedade que está feita para que moita
xente se empobreza; pero éo, porque é unha sociedade falta de
valores, porque o sistema impón a ideoloxía falsa de
responsabilizar a cada persoa pobre da súa situación. Na escola, na
pública, edúcase con moito esforzo en valores, pero é moi difícil
traballar en contra de todo o que bombardean os medios de
comunicación, e que un neno ou nena sexa diferente ou pase fame é
motivo de burla, por iso aínda hai moitas familias que non levarían
a xantar a fillos e fillas ao comedor, que buscarían outras
alternativas polo medo á estigmatización. Así, sería
fundamental que se abrise o comedor con posibilidade de ir
todas e todos os nenos e nenas, complementando a
actividade do xantar con actividades lúdicas e formativas no
verán, o que ademais xeraría emprego público. En
cambio, o PP prefire recortar en servizos no ensino público, coma na
cociña do colexo de Manzaneda.
Ademais,
o acordo unánime do parlamento indica que a búsqueda de solucións
ao problema da fame se faga de acordo cos concellos e que se poida
realizar a apertura de comedores escolares, se é o caso, de xeito
coordinado cos servizos sociais de cada municipio, asumindo, iso si,
os costes, a Xunta.
A
intervención dos servizos sociais municipais é fundamental,
porque son estes quen coñecen a realidade
a pé de rúa e as necesidades de cada comunidade. As
equipas dos servizos sociais municipais deberían ter os
recursos suficientes para evitar os problemas de exclusión social,
actuando segundo as características da súa comunidade. Así,
haberá municipios onde sexa acaído abrir o comedor do cole, coa
posibilidade de abrilo a toda a familia dos nenos e nenas con
dificultades (porque a familia tamén pasará fame e porque é
importante manter a sociabilidade dos nenos e nenas coas familias á
hora de comer); noutros concellos, en cambio, pode ser máis acaído
recorrer a bonos para que toda a familia merque os alimentos
necesarios para unha alimentación correcta.
O
lóxico é que sexan os servizos sociais municipais quen teñan
recursos suficientes para atender estas necesidades, pero o problema
é que os servizos públicos municipais cada vez están máis
ameazados: por recortes nas partidas orzamentarias e pola lei de
reforma local, que resta competencias aos concellos, e todo por
adaptarse a normas europeas que estan empeñadas en reducir o
déficit público a costa de que os servizos básicos se privaticen,
xerando negocio para uns poucos e perda de servizos e dereitos
básicos para os máis. Toda esta lóxica privatizadora de servizos
públicos agrava o problema da pobreza.
Queda
aínda moito que traballar no eido de revertir o maior problema da
nosa sociedade: a pobreza.
“Segundo
os datos oficiais, en Galiza hai 93.000 familias con todos os seus
membros en paro, o 23% da poboación atópase en situación de
pobreza, 33.000 familias sobreviven sen ningún tipo de ingreso e un
26% dos fogares con menores a cargo están en risco de exclusión
social. Un de cada catro menores de dezaseis anos vive por debaixo
do umbral da pobreza no noso pais, segundo o Instituto Nacional de
Estatística, na mesma liña en que se teñen manifestado
organizacións como UNICEF, Caritas e Cruz Vermella.”
A
solución dos comedores está ben onde sexa acaída tendo en
conta as características da comunidade, pero é insuficiente
e hai moitas máis accións que poñer en marcha dende as
administracións para evitar a pobreza no noso país, e as políticas
do PP van no sentido contrario ao que deberían para facer fronte a
esta lacra social. Garantir unha alimentación
suficiente e de calidade á poboación debería ser a principal
prioridade do goberno galego; en cambio, a prioridade de
Feijóo é o pago da débeda. “A
débeda ocupa xa un 20% do orzamento da comunidade e un 18,2% do PIB,
cando en 2009 era un 8,7% do PIB”.
- Ver tamén a posición da Confederación de ANPAS galegas aquí.
